WERSAL, rok 1712
Pani, książę Bretanii odszedł z tego świata.
Tron odziedziczy jego brat, książę Andegawenii.
Mamy go zbadać.
- Proszę go nie dotykać. - To rozkaz króla.
Nie zbliżajcie się do niego.
Przez swoje zaniedbania...
zdziesiątkował pan całą jego rodzinę.
Zabiła ich pańska niekompetencja.
Nie słuchał mnie pan. Nie zbliży się pan do tego dziecka!
Proszę wyjść!
Występują
Scenariusz
Reżyseria
WYMIANA KSIĘŻNICZEK
Ludwik XV wraca do Wersalu, który opuścił siedem lat wcześniej.
Wasza Wysokość...
Tu ostatni raz trzymała mnie w ramionach.
Myślisz, że naprawdę przeciwko mnie spiskowali?
Sugerowałaby to nagła śmierć wszystkich spadkobierców Ludwika XIV.
To prawdopodobne... choć przyczyną zgonów była choroba.
Można zabić dziecko, by zająć tron?
Historia dostarcza wielu takich przykładów.
Pora już spać.
Opowiedz mi o moich rodzicach, marszałku.
Gdyby twój ojciec żył... zostałby wielkim królem.
Był człowiekiem wielkiej moralności i intelektu.
Krył też w sobie niezwykłą mądrość.
Jeśli chodzi o twoją matkę...
Twoja matka... opromieniała cały dwór.
Ludwik XIV ją uwielbiał.
Jej śmierć go zdruzgotała.
Gdyby oni wszyscy nie umarli...
pewnie byłbym dziś zaledwie...
wnukiem...
synem...
albo bratem króla.
I dzieciństwo należałoby do mnie.
Protestuję przeciwko twoim planom!
Doprowadzisz do osłabienia monarchii!
Aby zdobyć regencję, wbrew woli zmarłego króla,
pozwoliłeś parlamentowi na samowolę. Bóg wie, do czego to doprowadzi.
Musieliśmy poluzować okowy, które nałożył mój stryj, Król Słońce.
Wojny zrujnowały królestwo.
Odrobina wolności pomaga poddanym znosić codzienne trudy.
Moje "plany" mają realny cel.
Chcę przywrócić pokój krajowi, który nie ma środków na dalsze wojny.
Robię to w interesie króla.
Nawet jeśli twoja podejrzliwość podpowiada ci inaczej.
Wasza Wysokość?
Z żalem informuję, że twoja kotka zadusiła sikorkę.
- Należy ją ukarać. - Jak?
Surowo. Weźmie udział w posiedzeniu rady regencyjnej.
Regent pragnie cię widzieć.
Jest z nim przewodniczący rady książę de Condé i pan de Fleury.
Nie mogą trochę poczekać?
- Właśnie marzę. - Pora iść.
Wasza Wysokość...
pośród zadań, którymi obarczono mnie na czas regencji,
a których mam nadzieję, jestem godny,
znajduje się utrzymanie pokoju po latach wojny z Hiszpanią,
która zrujnowała nasze królestwo.
Ufamy, że małżeństwo z kuzynką, córką Filipa V, króla Hiszpanii,
dziewczynką, której urodą wszyscy się zachwycają,
uzdrowi relacje między naszymi narodami.
Dlatego uprzejmie prosimy Waszą Wysokość o zgodę
na to małżeństwo.
Dobrze.
"Nie umiem wyrazić szczęścia,
z jakim przyjmuję propozycję
Waszej Wysokości, spełniającą moje największe nadzieje.
Jestem tym bardziej zadowolony,
że spełniam życzenie swego pradziadka,
który zawsze stanowić będzie dla mnie wzór do naśladowania.
Jestem pewien, że hiszpańska infantka wypełni moje życie szczęściem".
Punktualność jest grzecznością książąt.
Nikt mnie tego nie nauczył.
- Po co ten pośpiech, ojcze? - Wydaję cię za mąż.
Mnie?
- Za kogo? - Dziedzica hiszpańskiej korony.
Zostaniesz królową.
- Nie mówię po hiszpańsku. - Oni znają francuski.
- Filip V to wnuk Ludwika XIV. - Nie pojadę tam!
To korzystny mariaż. Kosztował mnie wiele wysiłku.
Teraz porozmawia z tobą babcia. Mnie wzywają sprawy królestwa.
Gdy dotrzesz na dwór hiszpański,
więcej cię nie zobaczymy, Ludwiko Elżbieto.
Ani ty nie zobaczysz już rodziców.
Gdy ja poślubiłam brata Ludwika XIV...
na zawsze pożegnałam się z Nadrenią.
Gdy brałaś z nim ślub...
powiedziano ci, że woli mężczyzn? - Milcz!
- Nie pojadę tam. - Musisz! Po to się urodziłaś!
Księżniczki wydaje się za mąż, by utrwalały dynastię!
Pragnę całą duszą pójść po śmierci do nieba.
Jeśli pewnego dnia chcesz do mnie dołączyć, to wiesz, co musisz zrobić.
Śmierć jest pociągająca tylko wtedy...
gdy oddziela nas od tych, którzy nas dręczyli.
Żyjąc jak święta, utraciłabym całą przyjemność życia
i skazałabym się na wieczność w złym towarzystwie.
Mocniej!
Rezydencja króla Hiszpanii Filipa V, dalekie przedmieścia Madrytu.
Jeszcze mocniej!
Pani, Jego Wysokość cię prosi.
Nie możesz pokazać się tam z taką miną.
To nie ja mam taką minę, lecz mała Carmen.
Teraz była jej kolej na huśtawkę.
Chciałem dla naszej córki jak najlepiej.
Król Francji to doskonała partia.
Sądzisz, że w zamian twój syn...
dziedzic hiszpańskiej korony, powinien poślubić córkę regenta?
Wszystko będzie lepsze... od rzezi, której doświadczyliśmy.
Każdy z milionów poległych w wojnie, która mnie tu wyniosła,
przychodzi do mnie co noc,
domagając się wyjaśnień...
których nie mogę udzielić.
Pewnego dnia za to zapłacę.
Wiesz, co utrzymuje mnie przy życiu?
Strach przed tym, co czeka mnie po śmierci.
A życie?
Rozpoczynamy je krzycząc, a kończymy zalani łzami!
Ludzie mogliby nadać mu jakiś sens,
lecz zostaliśmy obdarzeni sumieniem,
które dyktuje nam, że nic nie jest pewne.
Boże...
błagam Cię...
wybacz mi.
Książę Asturii i księżniczka Marianna Wiktoria.
Ukochana córko...
możesz się już uważać za królową Francji.
Oto portret Ludwika, mego siostrzeńca
i twego przyszłego męża.
Oznajmij to braciom, by wiedzieli, jaki czeka cię zaszczyt.
Co do ciebie, synu,
ożenimy cię z Ludwiką Elżbietą Orleańską.
Oto jej portret.
Proszę!
Idź już!
Szybciej!
Przechodzimy przez życie,
pozostawiając po sobie jedynie dobre uczynki
i potomstwo.
Dla króla... czyny są dobrowolne...
lecz potomstwo, obowiązkowe.
Tak. Podobno będziesz guwernantką infantki.
W istocie. Jest młodziutka.
I taka wrażliwa.
Jak ty, gdy byłam twoją guwernantką.
Ale wtedy nie będziesz już moja.
Zawsze będę twoja, książę.
Nikt nie zajmie w moim sercu twojego miejsca.
Nie proszę o pocałunek, córko. Moje serce podąża za tobą.
Reprezentuj mnie godnie na hiszpańskim dworze.
Mój przyjaciel Saint-Simon pomoże ci stawiać pierwsze kroki.
Ruszaj.
Szybciej!
Pokochasz mnie...
Prawda?
Pewne rzeczy można robić... dopiero po modlitwie.
Muszę usunąć ten niepożądany obiekt.
A jeśli zaczekam do modlitwy?
Pobłażanie sobie nie przynosi korzyści ani moralności, ani zdrowiu.
Bóg ceni sobie wstrzemięźliwość.
Jego Ekscelencja, książę Saint-Simon, ambasador Francji.
Kontrakt ślubny, Wasza Wysokość.
Mogę zatrzymać portret męża?
Oczywiście! Należy do ciebie.
Twój mąż przesłał go z dużą radością.
A moja żona?
- Kiedy przyjedzie? - Jest w drodze.
Nie może się doczekać, kiedy pozna swego przyszłego męża.
Zostań Francuzką, moje dziecko. Zapomnij o swym życiu w Hiszpanii.
Jednak nigdy nie zapominaj o rodzicach i braciach.
Idź, moje dziecko. Co ja mówię... Wasza Wysokość.
- Pożegnaj się z pałacem. - Mogę pożegnać się z braćmi,
- Ferdynandem i Karolem? - Niestety nie.
- Obaj mają koklusz. - Ale nie umrą, prawda?
Nie mamy na to żadnego wpływu.
Zapamiętaj jedno, moja pani.
Życie w niczym nie różni się od śmierci.
Na szczęście...
takie są wyroki boskie.
Bez tej ciągłości... życie byłoby krótkie i smutne.
Twoje małżeństwo z Domem Francji sprawia mi wielką radość.
Nie wychylaj się przez cały czas... bo złapiesz śmierć.
Właśnie tego pragnę.
- Dlaczego to tak długo trwa? - Żeby uniknąć epidemii.
- Jakich? - Na wschodzie grasuje dżuma...
- a na zachodzie ospa. - Obie mi pasują.
- Nie mów tak. - Albo śmierć, albo bigoci.
Dlaczego muszę wybierać?
Bojąc się śmierci, człowiek zapomina o życiu. A ja chcę żyć.
Zaskoczona?
Musimy usunąć drzewo tarasujące drogę.
Co robisz?
Widzę ptaka ze złym okiem.
Nie wolno nam przywieźć do Domu Francji pecha.
Mam dość tego kołysania!
Zło, które zasiałaś, zakiełkowało.
Uprzedzałam, by nie wpuszczać tak dużo powietrza.
Wiesz, czego najbardziej się boję?
- Słucham. - Że dopadnie mnie tam nuda.
Nuda może zainspirować do wielkich rzeczy.
Czasami uwalnia umysł.
- Czyżby stanowiła przywilej? - Tak sądzę.
To nie dla mnie.
WYSPA BAŻANCIA Granica między Francją a Hiszpanią.
- Dlaczego muszę się przebrać? - Taka jest reguła.
Księżniczka odrzuca stroje swego kraju rodzinnego.
- Odrzuć także swoją złośliwość. - Nikt mi jej nie odbierze.
Wysłannicy króla Hiszpanii, mający powitać księżniczkę Montpensier.
Ja...
Przybywam z darem od twojego przyszłego męża, pani.
Nie poluję.
Przekaż to swemu panu.
Co więc cię bawi?
Może muzyka?
- Nie, nudzi mnie. - Haft?
Haft? Ja?
- Popsułabym sobie oczy. - Książki?
Z trudem czytam.
- Co lubisz robić? - Nic.
Nic mi się nie podoba.
Nie patrz na nią tak pożądliwie i skup się na obowiązkach.
Ona nie zasługuje na nic więcej.
Obudź się.
Zbliżamy się do Wersalu.
Pani... cieszę się, że dotarłaś w dobrym zdrowiu.
Daliśmy ci sypialnię mojej nieżyjącej matki.
Mieszkała tu. W tym łóżku się urodziłem.
I w tym łóżku umarła.
Ale pani Ventadour nie będzie matką dla nas obojga.
Cieszę się, że podróż minęła dobrze.
Król, jako twój pan i władca, nie wymaga niczego więcej!
Mów, co cię dręczy, Boufflers.
Wasza Wysokość, ja także mam żonę.
Biorąc pod uwagę wiek księżnej, nieprędko będę mógł z nią sypiać.
Niefortunne, ale nie ma to większego znaczenia.
Kobiety nie zapewniają jedynie przyjemności ciała.
Spójrzcie!
Nie mogliśmy spodziewać się piękniejszej królowej!
Żaden portret nie oddaje twej urody.
Zostaniesz ulubienicą dworu.
Wzbudzisz także zazdrość.
Wiesz, kim jestem?
Pamiętam Wielkie Stulecie.
Niech cię Bóg błogosławi, kładziesz kres długiej zimie,
która od wielu lat dręczyła nasze dusze.
Czujesz się lepiej, pani?
Nie mogę odzyskać sił po tej długiej podróży.
Król i królowa są oburzeni, że nie uczestniczysz w balach
ani ceremoniach, od miesiąca organizowanych na twoją cześć.
- Nie dziękujesz nawet za prezenty! - Spytał mnie tylko o to, czy poluję.
A sam poluje na sowy!
- Wiedziałeś? - Pani, chodzi o przyszłość Europy.
Król Hiszpanii może być... nieobliczalny.
Podobnie jak wnuk Ludwika XIV, może pretendować
do tronu Francji. Twój ojciec liczył, że za sprawą tego mariażu
Filip V zrezygnuje ze swoich francuskich ambicji.
Ponosisz wielką odpowiedzialność.
Pani, trwając w uporze, zmuszasz mnie do podjęcia działania.
Śmiało!
Skoro wciąż się nudzisz, pani,
może zechcesz zobaczyć, jak działa w Madrycie Święte Oficjum.
Wielka inkwizycja wpisała się w starą hiszpańską tradycję,
polegającą na torturowaniu i paleniu heretyków.
Palicie także kobiety?
Tak. Częściej niż mężczyźni padają ofiarą diabła.
Odbywa się to określonego dnia.
- Wypada akurat jutro. - A dzieci?
Rozumiem, że to żart! Dzieci?
Bierzesz nas za barbarzyńców? Dzieci!
Nie można wielbić Boga, nie podejmując walki z herezją.
Wtedy z kolei On...
opuściłby nas.
Istnieją po temu także powody polityczne.
Łowy na heretyków dają ludziom zajęcie.
Książę powinien zabiegać o to, by lud miał co robić.
Pomyśl o tym, gdy będziesz królem!
Czas może się wypełnić szybciej, niż myślisz.
Nie jesz, pani?
Jedz rękami, jeśli wolisz.
Miał to w zwyczaju mój dziadek Ludwik XIV.
Pamiętam, że nie inaczej robiliśmy w Wersalu.
Lepsze maniery przyjdą z czasem.
Tak.
Mam nadzieję, że lepsze maniery przyjdą z czasem.
Król nie może odwiedzić cię po obiedzie, zgodnie z obietnicą.
- Dziś po południu poluje. - Kiedy więc przyjdzie?
Gdy będzie miał ochotę.
To na pewno on jest tym złym okiem!
Powiedz, Boufflers. Jak ci się układa z twoją młodą żoną?
Doskonale, sire.
Nadal jest za młoda na...
Ale muszę przyznać, że odczuwam ulgę.
Odwiedzam jej klasztor dwa razy do roku.
Środek łóżka jest wygodniejszy.
Muszę zrobić miejsce dla naszego syna.
Wygląda jak król, prawda?
Bardziej jak jego biedny brat.
Czemu go jeszcze nie poznałam?
Ponieważ jest w niebie z rodzicami króla.
Uczono mnie, że kto umiera w dzieciństwie... idzie do nieba.
Zastanawiam się, czy nie powinnam teraz umrzeć...
by już nigdy nie kusić diabła.
Nawet jeśli długo pożyjesz, to na pewno pójdziesz do nieba.
Rano okaże się, czy umarłam, czy będę żyła dalej.
Mogę zwierzyć ci się z dużej radości?
Myślę, że król kocha mnie z całego serca.
Nigdy nie widziałam takiego ducha u dziecka w jej wieku.
- Jej figlarność jest urocza! - To prawda.
Kontakt z naturą daje radość...
i energię.
Oraz dostarcza szerokich inspiracji!
Zapomniałaś swojego synka.
- Moja mała królowa... - Mam dla ciebie tajemnicę.
- Słucham, aniołku! - Mówię wszystkim, że to mój syn...
ale tobie powiem prawdę.
To tylko woskowa lalka.
Co mówią nasi szpiedzy?
Mają mniej optymizmu niż twój ambasador Saint-Simon.
- To znaczy? - Twoja córka nie polubiła Hiszpanii.
To mnie nie dziwi.
- Chcą ją usunąć? - Jeszcze nie.
Ale podobno sytuacja jest... napięta.
Nie miałem dla nich lepszej propozycji.
Nie traćmy nadziei.
Król Hiszpanii jest tak kapryśny...
że z dnia na dzień potrafi zmienić zdanie.
Gdzie marszałek Villeroy?
Niebawem będziesz pełnoletni,
powinieneś już sypiać sam.
On jest starej daty.
Zaś ty wprowadzisz na dworze nowe zwyczaje.
W przeddzień swej pełnoletności... nie chcemy spać sami.
Dobrze, Wasza Wysokość.
Wystarczy ci kardynał Fleury?
Może być ktokolwiek. Bylebyśmy tylko nie spali sami.
W wieku 13 lat Ludwik XV będzie koronowany. Regencja dobiega końca.
Będąc już prawdziwą kobietą, musisz się nauczyć,
co możemy zrobić ze swoim ciałem.
Bez mężczyzny, zabiegającego o spadkobiercę.
Są przyjemności...
o wiele subtelniejsze.
Pani...
Ich Wysokości...
wzywają cię.
Drogi synu...
Ludwik XV właśnie został koronowany
i twoja siostra jest teraz królową Francji.
Na dzień św. Ludwika otrzymasz prezent.
Będziesz dzielił łoże ze swoją żoną. Otrzymujesz prawo...
nie prawo, lecz obowiązek... spania z nią.
I pamiętaj, Hiszpania oczekuje szybkiego spadkobiercy.
Kościół upoważnia mnie,
bym przedstawił ci anatomię kobiety, panie.
Co ma pomóc ci w spłodzeniu następcy tronu.
Powiedzmy... że zapewnimy Opatrzności...
wsparcie naukowe.
Nie!
Nigdy więcej mnie nie dotykaj!
Rok później...
O czym możemy porozmawiać?
- Podoba ci się twój nowy kraj? - Bardzo. Ale ty jeszcze więcej.
Podobno wszyscy bardzo cię lubią.
Tylko moja matka zdobyła popularność w Wersalu.
Oparła się zazdrości dworzan.
Niestety, nie mogę poświęcić ci więcej czasu.
Chcą traktować mnie jak dziecko,
tak jak ciebie, ale już nim nie jestem.
Muszę rządzić królestwem.
Nie będę miał dla ciebie zbyt wiele czasu.
Ale kochasz mnie, prawda?
Zobaczymy, gdy dorośniesz.
Jeśli to kiedykolwiek nastąpi. Ludzie mówią, że nie rośniesz.
Te psy mają wiele zalet.
A jednak pozostają anonimowe.
Nadaj każdemu imię.
- Nie chcę dłużej pozować. - Musisz.
Jeśli chcesz pozostać w pamięci rodziców. To obraz dla nich.
Czemu jesteś smutna, madame?
Tęsknię za rodzicami.
Ciesz się, że nadal żyją.
Już dobrze...
Przyjmij odpowiednią pozę. Pamiętaj, że tak będą nas widzieć potomni.
Zawsze uznawałaś mnie za godną twoich sekretów.
A dziś ja chciałabym zdradzić ci swój.
Przede wszystkim nie smuć się.
W ciągu kilku dni...
a najwyżej kilku tygodni... Bóg mnie do siebie wezwie.
Nie będę już mogła spędzać z tobą czasu.
Ale zapewniam cię...
że żadnej ze swoich wnuczek nie kochałem...
tak jak ciebie.
Jak inne, przyjeżdżające tu księżniczki...
najpierw mnie hołubiono.
Potem dręczono.
Obmawiano i raniono.
Początkowo jesteśmy młode i zabawne.
Dwór nas uwielbia i schlebia nam.
A w końcu...
jak przebiegły wampir,
wysysa z nas krew.
Reszty dokonują ciąże.
Trzeba być całkiem ślepym...
by nie widzieć, że będąc księżniczkami...
nigdy nie uchodzimy za nic innego,
niż małżeńskie mięso.
Ale dzięki Bogu, tobie nic takiego nie jest pisane.
Wasza Wysokość, skoro jesteś już najwyższym władcą,
to pilnie potrzebujesz potomka.
Infantka nie wydaje się odpowiednia do tego celu.
Jest mała,
nie rośnie i nie wiadomo, kiedy będzie płodna.
A do czasu, gdy da ci syna, spiski zatrują ci życie.
Cielesne rozkosze
przez najbliższe 10 lat pozostaną dla ciebie tajemnicą.
Czy są równie intensywne jak polowania?
O wiele silniejsze.
Lecz i krótsze.
Już byś to wiedział,
gdyby książę Orleanu nie wymienił swej córki na to dziecko.
Ale teraz jesteś królem i to do ciebie należy decyzja.
A jeśli ją polubiłem?
Ty? Polubiłeś to dziecko?
Właśnie się zastanawiam.
Szach i mat, Wasza Wysokość.
Koronę, którą mi powierzyłeś, królu...
odkładam na bok.
A ty...
dla którego nic nie mogło się równać z radością panowania,
zobacz, co ośmielam się zrobić.
Abdykuję! Zrzekam się królestwa, które przyniosło Europie
12 lat wojny i dwa miliony ofiar.
Uznałeś, że jestem niekompetentny, dziadku.
Ale ja posunąłem się znacznie dalej. Jako król byłem żałosny.
Tchórz.
Bigot.
Ale zdobędę władzę jeszcze większą niż ty,
posuwając się do wyrzeczenia!
I zrobię to właśnie teraz!
Przed tobą!
Uroczyście!
Cóż, drogi synu, jesteś teraz królem.
Wciąż prawiczek, jak słyszę...
ale już król!
Sire... Wasza Wysokość!
Książę, regent odszedł.
Co się stało, książę?
Wasza Wysokość... Wiem, że czekasz na księcia Orleanu,
by o 11:00 omówić z nim kwestie królestwa.
- Niestety, on nie przyjdzie. - Czemu?
Właśnie zmarł.
Zator, nagły i niespodziewany.
Dlaczego otaczający mnie ludzie umierają?
Wasza Wysokość...
Proszę o zaszczyt przejęcia po księciu Orleanu teki premiera.
Tak?
Nie?
Tak? Dziękuję, królu!
Ten absurdalny sojusz może nas kosztować życie króla!
Pałac Grand Trianon, do którego król przeniósł się, by uniknąć epidemii.
Gdybym cię do niej nie zniechęcił, mogła cię zabić.
Jej choroba się nasiliła i nie zna litości.
Ta przeprowadzka ubarwiła monotonię mego życia.
Radujmy się, póki czas.
Ta komnata odbiera wolę życia.
Dopóki otaczają nas kobiety...
Posłuchaj mej rady.
"Jeśli nie masz nic do powiedzenia, lepiej nie ogłaszaj tego światu".
Panie...
Pozwól mi jeszcze raz usłyszeć jej cichy głos.
Polecenie króla.
Nic nie słyszę.
Ponieważ żuję.
Żując ciastko, nic nie słyszę.
Zajmujemy cały ten obszar, Wasza Wysokość.
Francuski może stać się językiem całej Ameryki Północnej.
Królowa-infantka...
przeżyła.
To nie była ta zabójcza choroba.
Jedynie zwykła odra.
Wasza Wysokość, może wrócić do swoich apartamentów.
Ocaliła ją ta przeklęta sypialnia.
Czemu ona?
Lekarze ją zbadali.
Nie będzie mogła mieć dzieci.
Ma zbyt wąską miednicę.
Jeśli chodzi o jej narządy rozrodcze,
to są bez wątpienia... w zaniku!
Mylili się co do jej choroby. Teraz też mogą się mylić.
Jeśli ją odeślemy, może dojść do wojny.
Nie ośmielą się!
Nie odeślą też córki księcia Orleanu. Jest już królową.
Może za wcześnie na decyzję. Co myśli Wasza Wysokość?
Nic.
Nic nie myślę.
Dlatego unikam kombinacji, które was donikąd nie doprowadziły.
Czemu zabierają Boufflersa?
Wiesz, ale nie powiesz?
To delikatna sprawa.
- Mów! - Ostatniej nocy rodzice znaleźli go
pod ich oknem, oddawał się aktowi przeciwnemu naturze.
Dwór jest zgorszony.
Jednak chcemy cię chronić.
Powiedział mi, że kobiety to nie wszystko.
Czasami mnie pieścił.
Ale nie pamiętam, czy mi się to podobało.
- Myślisz, że kobiety nam wystarczą? - W ogóle nie myślę na ten temat.
- Nie pozwala na to moje powołanie. - Odebrali mi przyjaciela.
- Już nigdy go nie zobaczę. - To prawdopodobne.
Saint-Simon informuje, że królowa Hiszpanii jest w odosobnieniu.
To poważna sprawa, prawda?
Ale niereagowanie ma swoje zalety.
Jak myślisz, eminencjo?
Nie odważyliby się na to za życia regenta.
Nie o to chodzi!
Małżeństwo ponoć nie zostało skonsumowane.
Ludwik I strzela do wszystkiego, ale nie umie wziąć na cel żony!
Małżeństwo nie jest skonsumowane, więc można je anulować.
Książę Orleanu nie żyje, a Condé trzyma twoją stronę...
Możemy pomóc ci się jej pozbyć.
Nie będzie sprzyjała godnemu i spokojnemu panowaniu.
Chcę...
Chcę, by została.
Coś podobnego!
Mój syn pragnie zatrzymać żonę.
Dlaczego?
- Ponieważ ją kocham. - Jak można kochać taką istotę?
Co więcej, gdy postanowiliśmy
cię ożenić, nie prosiliśmy, byś ją pokochał.
- Nieprawdaż? - Nie było mowy o miłości.
- Czyżbym się myliła? - Zdołałeś ją spenetrować?
Rozkazuję, by została.
Okazałeś nieposłuszeństwo?
Wspaniale!
Dopóki jesteś nieposłuszny, nie sprawię ci zawodu.
Odprawiłem także pokojówki.
- Nawet Quadrę? - Zwłaszcza ją.
Pozwoliła sobie...
wyprowadzić cię na ścieżki, które oddaliły cię ode mnie.
Pojedziesz ze mną na polowanie?
Zrobię wszystko, na co masz ochotę.
Jeśli pozostaniesz tak stanowczy jako król...
to może cię nawet pokocham.
Kto wie?
- Co robisz, pani? - Obracam się wraz z tobą.
Dzięki temu mnie nie zastrzelisz.
Nie było lepiej niż z kobietą?
Trudno wyrobić sobie opinię po jednym razie.
Chwileczkę.
Mamy teraz dużo czasu.
Ludwiku!
Ospa. Tak podejrzewałem.
Ich królewskie moście chcą, byś została, pani, przy mężu.
- Wypuść mnie! - Jesteś prawdopodobnie zarażona.
Proszę ojca...
by ponownie wziął koronę.
I domagam się, by odpowiednio traktowano moją żonę, królową.
Dowiodła swego oddania...
pozostając przy mnie aż do ostatnich chwil.
Wiesz, madame...
że gdy tylko przyszedłem na ten świat...
zrozumiałem, że nie zostałem stworzony do życia.
Nie można mnie kochać.
Właśnie zaczynałam cię kochać...
Naprawdę?
Tak.
Błagam, nie patrz tak na mnie.
Nie odchodź, proszę.
Pani...
Z wielkim żalem...
muszę cię poinformować,
że twój brat...
mój kuzyn...
Ludwik I...
odszedł.
To straszne.
Nie wiem, kto jest w gorszej sytuacji.
On, który nie żyje...
czy ja...
żyjąc w strachu przed śmiercią.
Dlaczego nie przysyłają lekarzy?
Ich Wysokości zdecydowali inaczej.
- Dlaczego ty? - Powiedzieli, że jestem odporna.
Już chorowałam.
Tutejsza tradycja nakazuje królowej umrzeć z mężem?
Nigdy o czymś takim nie słyszałam.
Sire?
Wasza Wysokość?
Saint-Simon pisze, że królowa Hiszpanii zapadła na chorobę męża.
Być może już zmarła.
Rozpadł się podwójny alians regenta. Znów rządzi nieprzewidywalny Filip V.
- Potrzebujesz następcy! - Następcy?
Niespieszno mi do grobu.
- Czemu naszym życiem rządzi śmierć? - Jedynie Bóg ma nad tobą władzę.
I podejmuje decyzje w tajemnicy.
Pomimo naszej miłości do Niego,
nie możemy powierzyć Mu przyszłości królestwa.
Potrzebujesz szybko potomka,
a ta mała dziewczynka ci go nie zapewni.
Teraz znowu będę musiał panować...
pomimo, że cierpię po stracie ukochanego syna.
A Bóg, jak się wydaje...
nie chce, by Ludwika Elżbieta dołączyła do swego męża.
Uratował ją brak kontaktu z lekarzami.
Co z nią zrobimy?
Odeślij ją.
Odesłać?
W końcu, nie będzie tu już z niej żadnej korzyści.
Jakby kiedykolwiek była.
Mówiłaś, że źle się czujesz na tym dworze.
Myślałem, że chętnie wrócisz do Francji.
Mój ojciec nie żyje, co mnie tam czeka?
Pokochałam swego zmarłego męża.
Nie miałam tu nikogo innego.
Ani dla ciebie, ani dla mnie, nie ma już tu przyszłości.
Trzeba to rozegrać z klasą.
Polityka często wiąże się ze śmiercią.
Nic na to nie poradzimy.
Mam dla ciebie dobrą wiadomość.
Twoi rodzice podróżują w pobliżu granicy.
Pragną, byś ich uściskała.
Wyjedziesz jutro.
Król przyjdzie się ze mną pożegnać?
Raczej nie.
Nigdy go już nie zobaczę?
Więc mnie nie kocha.
On się myli. Pewnego dnia będę duża.
Będę musiał rozpoczynać nowe wojny, panie de Fleury?
Bez wątpienia. Jednak teraz finanse korony na to nie pozwalają.
Wasza Wysokość, książę Condé.
Wybacz, panie.
Mogę zabrać cię do Marly?
Do Marly? Po co?
Byś uniknął smutnego pożegnania. Mała księżniczka odjeżdża.
Smutne pożegnanie? Myślisz, że bym go nie zniósł?
Nie chcę jechać do Marly.
Wolę pracować tu dla kraju z panem de Fleury.
Co więcej...
drogi książę...
Chcę cię poinformować, że postanowiłem
uwolnić cię od obowiązków premiera.
Ludwik XV zwraca nam córkę.
- Usuń Francuzów z Hiszpanii! - To niemożliwe.
Wszystkich. Bez wyjątku!
Musiałbym wyjechać jako pierwszy!
Wypowiem im wojnę.
Wojna!
Ale nie mogę...
Nie mogę!
- Jesteś smutna, madame. - Mimo młodego wieku, była królową.
A ja?
Jestem prawdziwym królem?
Ludwik XV ożenił się z 7 lat starszą Marią Leszczyńską, mieli 10 dzieci.
Zmarł na ospę w wieku 64 lat.
Marianna Wiktoria z Hiszpanii wyszła za Józefa I, króla Portugalii,
i dała mu cztery córki. Panowała jako regentka Portugalii.
Ludwika Elżbieta Orleańska zmarła w Paryżu, mając 32 lata,
zapomniana przez rodzinę i cały świat.
Po śmierci syna, Filip V odzyskał koronę hiszpańską.
Dotknięty neurastenią, przez ponad rok pozostawał obłożnie chory.